Wydolność sercowo-naczyniowa i wytrzymałość siłowa mięśni to nie to samo
Ludzie często używają słowa „wytrzymałość” jako jednego pojęcia, ale z fizjologicznego punktu widzenia wydolność sercowo-naczyniowa (zdolność serca i płuc do efektywnego dostarczania tlenu do mięśni podczas długotrwałego wysiłku) i lokalna wytrzymałość mięśniowa (siłowa) konkretnej grupy mięśniowej to częściowo niezależne cechy, z których każda wymaga innego rodzaju treningu.
Maratończyk z wyjątkowo wydolnym układem sercowo-naczyniowym może wyczerpać się w statycznym utrzymaniu deski albo w wielopowtórzeniowej serii przysiadów ze sztangą nie z powodu ogólnego braku tlenu, tylko z powodu lokalnego nagromadzenia zmęczenia w konkretnych włóknach mięśniowych, ograniczonego ich własnymi cechami metabolicznymi i strukturalnymi, a nie ogólną pracą serca.
To tłumaczy, dlaczego poprawa wyników w biegach długodystansowych nie przekłada się automatycznie na zdolność wykonania wielu powtórzeń w przysiadzie, i odwrotnie — sportowiec siłowy z doskonałą lokalną wytrzymałością mięśniową nóg może z trudem łapać oddech już po kilku minutach lekkiego biegu. Dla zrównoważonej formy fizycznej, gdzie liczą się obie cechy, trzeba trenować je osobno, nie licząc na transfer jednej na drugą.